Κατοικία στη Σαντορίνη

Πρόκειται για μια εξοχική κατοικία με τρεις ανεξάρτητους χώρους διαβίωσης, μαγειρείο και υπαίθριο χώρο κοινών δραστηριοτήτων, που αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα: το ισόγειο και τον όροφο. Επιθυμία της μελετήτριας αρχιτέκτονος ήταν να αναζητηθεί ένας τρόπος αρχιτεκτονικής έκφρασης που να αντιστέκεται στη μηχανιστική εφαρμογή μορφοπλαστικών περιορισμών, το κτίριο να συνδεθεί με το περιβάλλον του νησιού και με το ιστορικό παρελθόν και να χρησιμοποιηθούν υλικά που να αξιοποιούν τους φυσικούς πόρους.

Η κατοικία προσφέρει τη δυνατότητα για υπαίθρια διαβίωση τις περισσότερες ώρες της ημέρας και περιορισμένη χρήση των εσωτερικών χώρων. Σημαντικό χαρακτηριστικό της θέσης του οικοπέδου είναι η έκθεσή του στους ισχυρούς ανέμους. Συνεπώς, η αντιμετώπιση και ο χειρισμός έναντι των ανέμων ήταν ένα από τα πρώτα ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Το κέλυφος έπρεπε να αντιστέκεται χωρίς όμως να είναι ερμητικά κλειστό και να περιορίζει την άμεση επαφή με τη φύση. Έτσι επιλέχτηκε η λύση της “διάβρωσης” του κελύφους. Κατασκευάστηκε διάτρητο για να παγιδεύει τον αέρα και το φως και παράλληλα να προστατεύει. Το κτίριο μοναχικό, δίνει την εντύπωση ότι “κάθεται” μ’ ένα πάτημα βαρύ, ριζώνει στο έδαφος για να μην το πάρει ο άνεμος. Ένα άλλο τμήμα δείχνει “ξεκολλημένο”, σαν να ήρθε από μακριά, όπως οι τεράστιοι βράχοι που εκσφενδόνισε το ηφαίστειο. Μαζί με τις γειτονικές κολόνες της βεράντας θυμίζει τη μορφή των γκρεμών στις παραλίες, που νομίζει κανείς ότι μόλις στέκουν, αφού η βάση τους έχει διαβρωθεί από το νερό. Γενικά έγινε προσπάθεια να εφαρμοστούν μέθοδοι κατασκευής και να χρησιμοποιηθούν υλικά με τα οποία είναι εξοικειωμένα τα τοπικά συνεργεία.