Εξοχική Κατοικία στην ορεινή Δωρίδα

O σχεδιασμός και η μέθοδος κατασκευής απέδωσαν μεγάλη σημασία στις οικολογικές ανάγκες, δίχως να λησμονούν την προτεραιότητα της αισθητικής άποψης για την υλοποίηση του αρχιτεκτονικού έργου. Επιδίωξη ήταν η συνταίριαξη γνώριμων παραδοσιακών μορφών και στοιχείων μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής σύνθεσης, σε ένα πνεύμα οικολογίας, που επιδιώκει την εξοικονόμηση ενέργειας, την αξιοποίηση τοπικών υλικών και συνεργείων, την αρμονική ένταξη του κτιρίου στο περιβάλλον και την ελαχιστοποίηση του κόστους κατασκευής. Η σύνθεση (συνολικού εμβαδού 142 m²), εδράζεται στη θεμέλια τυπολογική επιλογή της τετράγωνης κάτοψης, η οποία αναπτύσσεται σ’ έναν πύργο σχεδόν κυβικής μορφής και επιστεγάζεται με πυραμίδα.
Oι μεγάλου πάχους πέτρινες τοιχοποιίες και η εσωτερική μόνωση συμβάλλουν στη θερμοκρασιακή σταθερότητα. Η αεριζόμενη στέγη και ο διαμπερής αερισμός αποτρέπουν τη δημιουργία υγρασίας και συμβάλλουν στο δροσισμό κατά τη θερινή περίοδο. Στο κτίριο πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις από το ΚΑΠΕ το χειμώνα και την άνοιξη του 2000.
Κατά τις χειμερινές μετρήσεις, το κτίριο, αν και παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα κλειστό, ανταποκρίθηκε άμεσα στην παροχή θερμότητας από το ενεργειακό τζάκι και τα δύο θερμαντικά σώματα, ανεβάζοντας τη θερμοκρασία κοντά στα επίπεδα θερμικής άνεσης. Στην εαρινή περίοδο, αν και το βοηθητικό σύστημα θέρμανσης λειτούργησε μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, οι θερμοκρασίες στους χώρους ήταν εντός των ορίων θερμικής άνεσης καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο.
Tο κτίριο έλαβε το Βραβείο Α. Τρίτση στον Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό Oικολογικής Κατοικίας το 1999, επιλέχθηκε στα 10 κτίρια στην Ελλάδα για ενεργειακές μετρήσεις στα πλαίσια του “ΚΠΣ ΜΕΤΡO 3.1.4. Ενεργειακή Απόδοση Παθητικών Συστημάτων σε Βιοκλιματικά Κτίρια”, 1999-2001 και έλαβε διάκριση στα Βραβεία Αρχιτεκτονικής 2000, από το Ελληνικό Iνστιτούτο Aρχιτεκτονικής.