Δίδυμες κατοικίες στο Χαλάνδρι

Το δίδυμο των κατοικιών υψώνεται στις παρυφές του Πεντελικού όρους, με δεσπόζουσα ιδιότητα αυτή του “παρατηρητή” σε ολόκληρο το αττικό λεκανοπέδιο. Αφορμή για τη δημιουργία τους αποτέλεσε η επιθυμία των ιδιοκτητών να απομακρυνθούν από τον αστικό τρόπο ζωής, δημιουργώντας ένα νέο περιβάλλον με “ανάσες” στην καθημερινότητά τους. Αυτή τους η πρόθεση αποτέλεσε εφαλτήριο σκέψεων και ζυμώσεων με τη μελετητική ομάδα, που είχαν ως κατάληξη, μετά από έντονα διαδραστική σύμπραξη, την πραγματοποίηση του έργου.

Σταχυολογώντας τα πρώτα βήματα
Η εποπτική θέση των κατοικιών προς το λεκανοπέδιο, η οριακή τους σχέση ανάμεσα στο φυσικό και στο αστικό τοπίο και η αξιοποίηση του μικροκλίματος της περιοχής αποτέλεσαν τη βάση της αρχιτεκτονικής σκέψης. Η σπίθα της δημιουργίας βρέθηκε στη “μοναστηριακή” αντιμετώπιση του έργου, τόσο στην επεξεργασία των όγκων, όσο και στη μορφολογία τους. Με λιτό, μάλλον ασκητικό τρόπο, δημιουργήθηκε αρχικά ο συμπαγής όγκος των κατοικιών, που διαχωρίστηκε κατόπιν στα δύο, διαμορφώνοντας ανάμεσά τους με έμφαση “το πέρασμα”. Το πέρασμα από τη “σκιά” στο φως, από το “κλειστό” στην επιβλητική θέα του λεκανοπεδίου.
Στα δύο κτίρια, οι όγκοι και τα εσωτερικά τους φτιάχνονται ομοιότροπα και η θέση τους στο οικόπεδο αποφασίζεται με κύρια κριτήρια την αξιοποίηση της θέας, την ικανότητα δροσισμού του ανέμου, τη θερμαντική δύναμη του ηλίου και εργαλείο την ίδια τη φύση, στο ιδιαίτερο μικρόκλιμά της, στις παρυφές του βουνού. Οι όψεις χτίζονται στη βάση τους, με κύρια στοιχεία τους “τοίχους και τα ανοίγματα” σε στιβαρή, ακατέργαστη μορφή και πιο ψηλά με αέρινες, αντεστραμμένες στέγες, στην πρόθεσή τους να αποδοθούν ανάλαφρες. Οι χώροι στις κατόψεις στο επίπεδο της γης, χώροι υποδοχής, φιλοξενίας, φαγητού και διημέρευσης της οικογένειας, αρθρώνονται με εξωστρέφεια στα γύρω και σε αντίστιξη στα άνω επίπεδα, χώροι ξεκούρασης, αφουγκρασμού και ενδοσκόπησης, διατάσσονται με τρόπο εσωστρεφή και ασφαλή. Δίδυμα κτίρια στην πράξη, μέλη της ίδιας οικογένειας.

Ψηλαφώντας τις λεπτομέρειες
Με υλικά της σύγχρονης αστικής κατοικίας φτιάχνονται οι όψεις και τα εσωτερικά, με έμφαση ιδιαίτερη στη λεπτομέρειά τους. Στο “πέρασμα” ανάμεσα στα κτίρια, το σκίσιμο των όγκων αποδίδεται στους τοίχους με αδρό επίχρισμα σε ανάγλυφο κάνναβο, αποτυπώνοντας το “απότομο” του χωρισμού τους. Τα ανοίγματα των παραθύρων επάνω τους, προκύπτουν με το “τσαλάκωμα” του υλικού ακόμη αποτυπωμένο. Και στα μεγάλα ανοίγματα, τα διάφανα πετάσματα δείχνουν σχεδόν ανύπαρκτα, με τις μικρές διατομές των κουφωμάτων. Οι στέγες επιμελώς ανάλαφρες, “ξεκολλημένες” από τα κτίρια, φτάνουν να ακουμπούν επάνω τους με μια συστάδα υποστυλωμάτων σε ρόλο αποστάτη.
Ο οίκος “έξυπνος” στη χρήση του, με την τεχνολογία εφαρμοσμένη στα πιο καινούρια της. Οίκος σκεπτόμενος, προνοητικός, με αυτοματισμούς, προσφέρει ασφάλεια και άνεση και ενέργεια με σύνεση, ισορροπώντας άνθρωπο και φύση. Τεχνολογίας αιχμή, εφαρμοσμένης χάρη στον κατασκευαστή που βρήκε διάθεση, μα πάνω απ’ όλα τρόπο με τέχνη να την εφαρμόσει.

Ενδοσκοπώντας την “κατοικία”
Η κατοικία στην πόλη από μόνη της, συνεισφορά στο αστικό δημόσιο περιβάλλον, καθώς η όψη της σε όλους μας ανήκει. Δημιουργία, κάθε φορά ξεχωριστή, αποτελεί το “χώρο”, το σκηνικό, μέσα στο οποίο προβάλλονται οι συμπεριφορές, τα συναισθήματα όσων τη βιώνουν. Μια άσκηση της ίδιας της ζωής…