Αποκατάσταση και επανάχρηση πέτρινης κατοικίας

H πέτρινη κατοικία της δεκαετίας του 1930 βρισκόταν σε εγκατάλειψη, με σημαντικές φθορές στη φέρουσα τοιχοποιία και στη στέγη της.
Κεντρική ιδέα του σχεδιασμού ήταν να διατηρηθεί ο υφιστάμενος όγκος του κεντρικού κτιρίου από εμφανή λιθοδομή, ο οποίος βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση και να αναδειχθεί ως κεντρικός πυρήνας της κατοικίας με δύο νέους, μικρότερης κλίμακας, λευκούς κτιριακούς όγκους εκατέρωθεν.
Πρόκληση αποτέλεσε η διατήρηση και η ανάδειξη της υφιστάμενης πέτρινης καμάρας εντός του νότιου κτιρίου, όπου σήμερα φιλοξενείται η κουζίνα. Επαναλαμβανόμενα κατακόρυφα ανοίγματα στον λευκό εξωτερικό τοίχο συγκροτούν ένα κτιστό όριο, που καδράρει την καμάρα, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει στο φως να εισέρχεται στο κτίριο. Στον ξενώνα, επειδή ένα μεγάλο μέρος της φέρουσας τοιχοποιίας είχε καταστραφεί, η ανακατασκευή του έγινε με διαφορετικό υλικό και συγκεκριμένα με εμφανές σκυρόδεμα.
Στον κεντρικό κτιριακό όγκο, διατηρήθηκαν τα παραδοσιακά στοιχεία και το ίχνος των υφιστάμενων ανοιγμάτων, στα οποία στερεώθηκαν μεταλλικά μαύρα πλαίσια. Επιπλέον έγινε καθ’ ύψος επέκταση ώστε ο νέος όροφος να φιλοξενήσει τους χώρους διανυκτέρευσης. Στη νότια όψη του κεντρικού κτιρίου το νέο άνοιγμα, σε συνδυασμό με τη λευκή πέργκολα, λειτουργούν ως συνδετικά στοιχεία μεταξύ της σύγχρονης και της παραδοσιακής τεχνοτροπίας.
Η επανάχρηση έγινε με γνώμονα τον σεβασμό στον παραδοσιακό χαρακτήρα του υφιστάμενου κτιρίου και την προσαρμογή του στις ανάγκες των χρηστών, χωρίς να αλλοιωθεί η ιδιαίτερη ταυτότητά του. Λίθινα και ξύλινα στοιχεία συνδυάζονται με τεχνοτροπίες και υλικά, όπως το πατητό τσιμεντοκονίαμα, το γυαλί και το μαύρο αλουμίνιο, με στόχο την αρμονική συνύπαρξη του παραδοσιακού και του σύγχρονου.