Ελεύθερη στέγη με μικρή προέκταση

Ο συνηθέστερος τύπος στέγης στις κατασκευές είναι αυτός με τα ελεύθερα άκρα. Είτε πρόκειται για επέκταση του ελκυστήρα του ζευκτού είτε του αμείβοντος, τα στοιχεία της στέγης εκτείνονται έξω από την επιφάνεια της κατασκευής. Μ’ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η μερική προστασία των κατακόρυφων στοιχείων από τα καιρικά φαινόμενα και η απομάκρυνση του μεγάλου όγκου του νερού της βροχής από την κατασκευή, ώστε να μην προσβάλλονται τα θεμέλια ή το υπόγειο.
Σε περίπτωση απλής τοιχοποιίας, χωρίς ανοίγματα, μία προέκταση της στέγης κατά 30 cm παρέχει επαρκή προστασία. Μεγαλύτερο μήκος προέκτασης, που σε ακραία περίπτωση μπορεί να φθάνει ακόμη και το 1 m, είναι απαραίτητο στην περίπτωση ύπαρξης ανοιγμάτων στην κατακόρυφη τοιχοποιία.
Στην κατασκευή της ελεύθερης στέγης δύο είναι τα σημεία που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής: η κατασκευή σωστής κλίσης και η προστασία της απόληξης.
• Κατασκευή κλίσης. Η κλίση της στέγης δίνεται από τους αμείβοντες ή τους μαχιάδες και όλα τα στοιχεία που τοποθετούνται επί αυτών λαμβάνουν την ίδια κλίση. Κατά την τοποθέτηση των επιτεγίδων όμως, επί των οποίων θα στηριχθούν τα πηχάκια και θα τοποθετηθούν τα κεραμίδια, και ανάλογα με το είδος των κεραμιδιών και την τεχνική τοποθέτησής τους, θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις δύο ακραίες επιτεγίδες οι οποίες μπορεί να χρειαστεί να είναι διαφορετικού μεγέθους, ώστε να επιτευχθεί ομοιόμορφη κλίση σε όλη τη στέγη. Επιπλέον, καθώς η τοποθέτηση των κεραμιδιών πραγματοποιείται από κάτω προς τα επάνω, το μέγεθος των επιτεγίδων θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα μελέτης που έχει προηγηθεί της κατασκευής.
• Προστασία απόληξης. Στο άκρο των ελεύθερων στεγών τοποθετείται συνήθως υδρορρόη. Η τοποθέτησή της θα πρέπει να γίνεται προσεκτικά, χωρίς να πληγώνεται το ξύλο και να ανοίγονται οπές που κατόπιν μένουν εκτεθειμένες. Επιπροσθέτως, η απόληξη της διατομής των ξύλων αποτελεί ευπαθές σημείο που με την πάροδο του χρόνου διαβρώνεται. Τα υλικά επάλειψης που διατίθενται στο εμπόριο για προστασία δεν παρέχουν ικανοποιητική ασφάλεια και γι’ αυτό συνιστάται η τοποθέτηση λαμαρίνας στα σημεία απόληξης για πλήρη προστασία. Εύκαμπτα φύλλα λαμαρίνας, με σχήμα που προκαθορίζεται από το μελετητή της στέγης, με κλίση έτσι, ώστε να απομακρύνουν το νερό από την κατασκευή, θα πρέπει να τοποθετούνται στην περίμετρο ολόκληρης της στέγης.