Οικολογικό πάρκο στην Ευρυάλη Γλυφάδας

O σχεδιασμός του χώρου ως πεδίου ψυχαγωγίας, ανάπαυσης και περισυλλογής ακολούθησε μια διασταλτική τακτική προς επιμήκυνση του χρόνου παραμονής. Πυκνό πλέγμα κινήσεων συναντά κόμβους δραστηριοτήτων και διαμορφώνει τη χωρική μήτρα. Εφαρμόστηκε η τεχνική του κολάζ για τη συνύφανση αρχετυπικών σχηματισμών, όπως πεζοδρόμου, ποδηλατοδρόμου, μονοπατιού, πλατείας, ρυακιού, ελαιώνα, οπωρώνα. Έτσι, διατάξεις και δομές άμεσα αναγνωρίσιμες, σχεδόν στερεοτυπικές, συναντώνται και αλληλεπιδρούν, πολλαπλασιάζοντας τις χρήσεις, που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες. Εδώ, διαπλέκονται η νοητική και σωματική παρουσία με την καμπυλόμορφη γεωμετρία της ύλης σε ένα διαρκές στροβίλισμα, σαν χορευτικό ξετύλιγμα κορδέλας. Η διαχείριση εδάφους, ανέμου, φωτός και φυτεύσεων βρίσκεται σε αρμονία με την τοπική οικολογία, ως πράξεις απόθεσης στο προϋφιστάμενο "κενό".
Η παρουσία του υδάτινου στοιχείου, σε ρυθμό και ήχο ροής παρόμοιας με τα παλαιά τοπικά ρυάκια, δρα λυτρωτικά, ενώ το καθρέφτισμα του φυτεμένου περιβάλλοντος στην επιφάνεια της λίμνης διαστέλλει το χώρο. Παράλληλη προς το ρυάκι - ραχοκοκαλιά, γραμμική φύτευση υψηλού πρασίνου από κωνοφόρα δέντρα κατευθύνει το δροσερό θερινό μελτέμι προς την κεντρική πλατεία και την παιδική χαρά. Εκτενείς φυτεύσεις με ενδογενή φυτά ενισχύουν την ταυτότητα του τόπου και τον οικολογικό χαρακτήρα του πάρκου.
Ομάδα τεσσάρων "αστικών κουτιών" με ισχυρή οπτική παρουσία κάτω από ενοποιητικό υπερκείμενο σκίαστρο καλύπτει βοηθητικές λειτουργίες. Η αυστηρή τους γεωμετρία, αντιπαρατίθεται στην οργανικότητα των γραμμών του πάρκου για να συνομιλεί με τα οικοδομήματα της περιοχής. Ανάγλυφες καμπύλες στρώσεις επιχρίσματος στις όψεις τους απηχούν την επενέργεια των φυσικών δυνάμεων σε όψεις παλαιών κτισμάτων στο πέρασμα του χρόνου.
Το πάρκο είναι κατεξοχήν και ηθελημένα χειροποίητο, με αποφυγή χρήσης βιομηχανικών υλικών, αλλά, αντίθετα, με χρήση τοπικών υλικών, ώστε να περιοριστεί το ενεργειακό αποτύπωμα. Τα διαμορφωμένα δάπεδα είναι υδατοπερατά από συμπιεσμένο καβριά, οριοθετημένο σε έγχυτα κράσπεδα.
Το πάρκο αποτελεί σήμερα ένα πεδίο βιωμένης εμπειρίας με υπερτοπική σημασία. Ωστόσο, απαιτείται η πάροδος τεσσάρων περίπου χρόνων, ώστε να αναπτυχθούν τα φυτά και να αναδειχθεί ο χαρακτήρας του.