Μονοκατοικία στο Ελληνικό

Το συγκεκριμένο οικόπεδο βρίσκεται σε επαφή με το αεροδρόμιο του Ελληνικού και μέχρι πρόσφατα φιλοξενούσε μέρος των δραστηριοτήτων ενός γειτονικού ιππικού ομίλου. Η προσέγγιση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της περιοχής αποτέλεσε μονόδρομο στον σχεδιασμό του σπιτιού. Η σχέση με το χώμα ήταν καθοριστική τόσο για τους αρχιτέκτονες, όσο και για τους ιδιοκτήτες που συνειδητά επέλεξαν το συγκεκριμένο οικόπεδο. Βασική επιδίωξη της μελέτης ήταν η οργάνωση των χώρων της κατοικίας σύμφωνα με έναν απλό τρόπο ζωής που να αναζητά την επαφή με το φυσικό έδαφος. Καθώς επίσης και η επεξεργασία μιας αρχιτεκτονικής έκφρασης που να αξιοποιεί το γλυκό φως της περιοχής επιλέγοντας τη χρήση αδρών υλικών και έντονων χρωμάτων.
Η κουζίνα αποτελεί την καρδιά του σπιτιού και είναι προσανατολισμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τόσο τους χώρους που είναι μέσα στο σπίτι όσο και τους εξωτερικούς στην αυλή. Πρόκειται για έναν χώρο κουζίνας που οργανώνεται γύρω από μία κεντρική εστία στη μέση, προσφέροντας με τον τρόπο αυτό τη δυνατότητα συμμετοχής στη μαγειρική σε περισσότερα μέλη της οικογένειας. Η αυλή αποτελεί το κέντρο αναφοράς του σπιτιού. Η αυλή περιβάλλεται από τη μεριά της κατοικίας από τους χώρους της κουζίνας, του καθημερινού, του φαγητού, του κυρίως υπνοδωματίου και της πισίνας. Το περίγραμμα της συμπληρώνεται από μία πέργκολα στο BBQ και έναν περιμετρικό υψηλό τοίχο ο οποίος καθορίζει με σαφήνεια τα όρια του χώρου της κατοικίας. Το βασικό υλικό κατασκευής είναι ο απλός πατητός σοβάς βαμμένος σε έντονα χρώματα. Το δάπεδο της κατοικίας είναι αμερικάνικη δρυς. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου είναι χώμα, κρητικός πωρόλιθος και νερό. Οι φυτεύσεις έγιναν από ελιές, λεβάντες, χαμομήλια και σχίνα.
Η επιλογή των συγκεκριμένων υλικών υπαγορεύτηκε από την επιθυμία των αρχιτεκτόνων να δουν το σπίτι να εξελίσσεται στον χρόνο, αποδεχόμενο τη φυσική φθορά και τις παρεμβάσεις των ενοίκων του.