Κατοικία στην Καλλιτεχνούπολη

Η κατοικία είναι ένα κάδρο. Προς την ανατολή και την απέναντι πλαγιά. Ένα κεκλιμένο πρίσμα ακολουθεί την τραπέζια γεωμετρία του πεδίου. Η λοξή απότμηση του ανατολικού του μετώπου το ανοίγει στον αντιτιθέμενο μικρόκοσμο: στον αέρα, στο φως, στις βερβερίδες, στην οριζόντια κορυφογραμμή, στα δυο της πεύκα. Ο τοίχος, η οροφή, το δάπεδο και η σύνθεσή τους ορίζουν κάδρα διαρκώς και το ένα μέσα στο άλλο. Αν και κάθε κάδρο κατ’ αρχάς απομονώνει, το κάνει μόνο για να ενώσει. Το κάδρο επιλέγει ή αποκλείει, για να φέρει σε επαφή. Η απέναντι πλαγιά μοιάζει να ανασηκώνεται, το πρανές της δείχνει ξαφνικά πιο απότομο, η κατοικία το δυναμώνει. Δεν πρόκειται πια για θέα, μια τερπνή εικόνα, πλαγιά και κατοικία αντιπαραβάλλονται· η μία ζωντανεύει την άλλη.
Προς τις μακριές πλευρές του οικοπέδου, οι παρακείμενες κατοικίες αποκλείονται: Επιλέγεται η περιτοίχιση, η συγκέντρωση της οπτικής αναφοράς και η εσωστρεφής κλιμακωτή ανάπτυξη των υπαίθριων χώρων προς την ανατολή, την κυρίως εκτομή, το μεγάλο κάδρο. Η αυστηρότητα της γεωμετρίας διαρρηγνύεται σε τρεις περιοχές. Στο επίπεδο της πρόσβασης, μια διαμήκης εκτομή του τοίχου και της οροφής του επιτρέπει μια διαμπερή, υπαίθρια κίνηση που καταλήγει στο ανατολικό μέτωπο, την κυρίως διάρρηξη. Το κέλυφος προκύπτει εντέλει σπασμένο, η απομακρυσμένη φύση εισέρχεται.