Διπλοκατοικία στη Διώνη: Ένα λιτό πρίσμα που ενσωματώνει το κενό

Το έργο αφορά σε δύο κατοικίες μιας διευρυμένης οικογένειας, οι οποίες οργανώνονται μέσα σε ένα λιτό προστατευτικό πρίσμα. Συγκροτείται μέσα από μια βασική συνθετική χειρονομία σκαψίματος - αφαίρεσης κτιριακής μάζας από ένα αρχικό πρίσμα. Έτσι, το πρίσμα ενσωματώνει το κενό και μαλακώνουν τα όριά του προς τον δρόμο και προς τον ουρανό. Μ' αυτόν τον τρόπο οι δύο κατοικίες ανοίγονται στον νότο, στον δρόμο της γειτονιάς και στο πάρκο με την πλατεία του μπροστά τους. Σ' αυτό το άνοιγμα συνεισφέρει σημαντικά ένας ενδιάμεσος, ημιδημόσιος, σφιχτός, αλλά ανοιχτός μικροτόπος, ο οποίος αποτελεί τον πυρήνα - καρδιά της σύνθεσης και ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό τη σταδιακή μετάβαση από τον ιδιωτικό χώρο των κατοικιών στον δημόσιο χώρο.

Έτσι, ο μικροτόπος αυτός καθώς παραλαμβάνει τις εισόδους και των δύο κατοικιών λειτουργεί ως κατώφλι κι ως περιοχή συχνής, καθημερινής συνάντησης ενοίκων και γειτόνων. Επιπλέον, με αυτή τη χειρονομία το αρχικό πρίσμα αναλύεται σε δύο επί μέρους πρίσματα, που αντιστοιχούν σε δύο ζώνες, δύο ενότητες λειτουργικά διαφοροποιημένες: η μια μπροστά στον νότο, με τον ρέοντα χώρο της διημέρευσης και τις γωνίες των καθιστικών και η δεύτερη πίσω με τις κουζίνες και τα δωμάτια.

Το κτίριο με το καθαρό σχήμα του εντάσσεται ήπια στον δρόμο της γειτονιάς και τον αραιά δομημένο ιστό της. Το σαφές πρίσμα του διαρθρώνεται αφαιρετικά και με κονστρουκτιβιστικό τρόπο μέσα από τη συστηματική σχέση της πειθαρχημένης διάταξης του φορέα (σε κάνναβο στύλων και τοιχίων) με τις σοβατισμένες πληρώσεις και το κενό των ημιυπαίθριων χώρων και των υαλοστασίων.

Η αφαίρεση ήταν βασικό χαρακτηριστικό της συνθετικής διαδικασίας, καθώς αφορούσε τόσο την λιτή έκφραση και την αποφυγή εκζητήσεων, αλλά και τον έλεγχο του συνολικού κόστους του έργου. Έτσι, η μελέτη εστίασε σε αυτό που είναι πραγματικά αναγκαίο, δηλαδή στον προσδιορισμό του βέλτιστου μεγέθους των χώρων, στην επιλογή απλών υλικών και κατασκευαστικών μεθόδων κ.ά.

Η κατασκευαστική δομή του κτιρίου συγκροτείται με αρχή τη διάκριση φερόντων και φερόμενων και με τα στοιχεία της κατασκευής να ομαδοποιούνται σε διακριτά συστήματα ―φορέας, πληρώσεις, κιγκλιδώματα, κ.ά.― που αντιστοιχούν σε χρονικές φάσεις και ανεξάρτητες στρώσεις και συμπληρώνουν σε διακεκριμένα στάδια την κατασκευή. Με αυτόν τον τρόπο, καθώς το κτίριο κατοικείται συμπληρώνεται σταδιακά μέσα στον χρόνο με ανεξάρτητα δευτερεύοντα κατασκευαστικά συστήματα, όπως βιοκλιματικά στοιχεία (μεταλλικές πέργκολες, σκίαστρα) και άλλα στοιχεία εξοπλισμού.