"Residences 316" στην Έγκωμη

Το κτίριο είναι χωροθετημένο σε ένα κομβικό σημείο της καρδιάς της Έγκωμης, μιας περιοχής ταχύτατα αναπτυσσόμενης, με ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα που προκύπτει ως άμεση συνέπεια των χρήσεων της. Το Πανεπιστήμιο και οι δορυφορικές σε αυτό εστίες, έχουν μετατρέψει την περιοχή σε ένα τοπικό κέντρο με έντονα νεανικό χαρακτήρα, εξωστρεφή και δυναμικό. Η πόλη σε αυτή την περιοχή έχει πλέον μετατραπεί από μόνιμο σημείο διαβίωσης οικογενειών, σε κέντρο συνάντησης περιστασιακών χρηστών που βρίσκονται στον χώρο μόνο για όσο το επιβάλλουν οι ανάγκες τους (σπουδές). Η δράση της έννοιας της συνάντησης μεταφέρεται από το σπίτι στον αστικό χώρο και στην πόλη. Αυτό έχει κατευθύνει αναπόδραστα στην αλλαγή της αντίληψης περί της έννοιας της διαβίωσης. Το διαμέρισμα/σπίτι δεν είναι πλέον σημείο ζωτικών εμπειριών , αλλά χώρος ανάπαυλας και ξεκούρασης από τις έντονες εμπειρίες της μέρας. Το μέγεθος των χώρων αυτών σταδιακά σμικρύνεται έναντι χώρων κοινωνικών συνευρέσεων, των οποίων το μέγεθος αυξάνεται για να τις φιλοξενήσει.
Σε αυτό τον άξονα σχεδιασμού κινήθηκε και η αρχιτεκτονική ομάδα κατά τον σχεδιασμό του πρότζεκτ Residences 316. Η μορφή του κτηρίου γίνεται καθρέφτης της δυναμικότητας του χαρακτήρα της περιοχής. Ρέει και περιστρέφεται σε μια αέναη κίνηση όμοια με εκείνη του νερού, που η ροή του προσομοιάζει την ζωή της περιοχής. Και αυτή η ροή, παγωμένη σε ένα στιγμιότυπο, αποτυπώνεται στις όψεις.
Τα διαμερίσματα, αρκετά λιτά για να φιλοξενήσουν τη ζωή, όμως λεπτομερώς σχεδιασμένα σε αισθητική και εμπειρία χώρου, αιωρούνται πάνω από το επίπεδο του ισογείου και στρέφονται προς τα έξω, αντικρύζοντας την πόλη. Παράλληλα όμως, το κέλυφος του κτηρίου, εξισορροπώντας την ταχύτητα και την δυναμικότητα της πόλης, δημιουργεί μια ήρεμη εσωστρέφεια και αίσθημα ασφάλειας – απαραίτητες συνθήκες για την ξεκούραση και τη διαφυγή. Ο διττός χαρακτήρας του κελύφους εκφράζεται μέσα και από τη χρήση συμπαγών ή διάτρητων πανέλων κατά την υλοποίηση του. Η χρήση ενός και μόνο υλικού διασφαλίζει την αδιάλειπτη ροή της όψης, την ίδια στιγμή που τα διάτρητα πανέλα υλοποιούν την πρόθεση της προφυλαγμένης εσωστρέφειας και του φίλτρου μέσω του οποίου παρατηρεί κανείς την πόλη.
Πιστό προς την ταυτότητα της πόλης, το ισόγειο γίνεται χώρος συνάντησης και συναναστροφής. Η πόλη προεκτείνεται στον ισόγειο χώρο, εκεί όπου οι χρήστες συναντιούνται και αλληλοεπιδρούν. Γίνεται το ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο μεταξύ του δημόσιου χώρου και του πλήρως ιδιωτικού.