Επέκταση εργοστασίου με αρχές βιοκλιματικού σχεδιασμού

Μέσα σε μία αμιγώς βιομηχανική περιοχή, στην Αττική, σχεδιάστηκε η επέκταση υπάρχουσας βιομηχανίας. Το κτιριολογικό πρόγραμμα αφορούσε σε χώρους παραγωγής, αποθηκευτικούς χώρους, χώρους γραφείων διοίκησης και βοηθητικούς χώρους των εργαζομένων. Η σύνδεση των δύο κτιριακών συγκροτημάτων, παλαιού και νέου, αποτέλεσε κομβικό σημείο για τη χωροθέτηση των λειτουργιών.
Οι ανάγκες του εργοστασίου απαιτούσαν ένα μεταλλικό κτίριο για χώρους παραγωγής με πολύ μεγάλο ύψος και ορθογωνική κάτοψη. Στόχος της αρχιτεκτονικής λύσης που δόθηκε ήταν να τοποθετηθούν οι χώροι γραφείων χαμηλότερου ύψους μπροστά, ώστε να δημιουργήσουν μια ομαλή μετάβαση τόσο στην προοπτική των όψεων, όσο και στη μετάβαση από τους δημόσιους χώρους στους περισσότερο ιδιωτικούς. Καταλυτικό στοιχείο στο σχεδιασμό του νέου κτιρίου ήταν να διαμορφωθεί ένα φιλικό εργασιακό περιβάλλον, παρόλο που το κτίριο βρίσκεται σε ένα άκρως βιομηχανοποιημένο τοπίο. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, καθώς και τους βασικούς κανόνες του βιοκλιματικού σχεδιασμού, διαμορφώθηκαν φυτεμένες επιφάνειες που λειτουργούν ως ασπίδα "προστασίας" σε σχέση με το ευρύτερο περιβάλλον. Φύση και κτίριο βρίσκονται σε μία συνεχή "χορογραφία". Άλλοτε "κινούνται" παράλληλα ως περιμετρικά οριοθετημένες φυτεύσεις, άλλοτε το ένα εισχωρεί στο άλλο με τη μορφή πράσινων νησίδων και άλλοτε το κτίριο περιβάλλει το πράσινο, δημιουργώντας αίθρια. Οι φυτεμένες επιφάνειες αξιοποιούνται και για την "ομαλή" διαχείριση του επικλινούς εδάφους. Οι γυάλινες επιφάνειες του κτιρίου παρέχουν φυσικό φωτισμό και αερισμό στους χώρους των εργαζομένων και θέα από το εσωτερικό προς φυτεμένες επιφάνειες, φράσσοντας επιλεκτικά την προοπτική. Για παράδειγμα, ο χώρος εστιατορίου του εργοστασίου βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αίθρια, προσφέροντας μια μικρή "όαση" κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Στη νότια όψη του κτιρίου έχει περιοριστεί η χρήση των γυάλινων επιφανειών και, όπου αυτές υπάρχουν, προστατεύονται είτε με περσίδες σκίασης είτε με προβόλους είτε με φύτευση. Ο σχεδιασμός για τη διαχείριση της κυκλοφορίας των οχημάτων από φορτηγά και ανυψωτικά οχήματα, οδήγησαν στη λύση της δημιουργίας δύο αξόνων. Ο ένας αφορά στην κίνηση και φορτοεκφόρτωση των οχημάτων, που διοχετεύεται εκατέρωθεν και περιφερειακά του γεωτεμαχίου. Ο δεύτερος ξεκινά από την κεντρική είσοδο και οδηγεί τον επισκέπτη προς τα κτίρια. Η κίνηση των πεζών παραμένει σε έναν κεντρικό άξονα, ο οποίος είναι η αυλή που δημιουργήθηκε από την ένωση των δύο εργοστασίων, παλαιού και νέου. Εδώ διαμορφώνεται ένα υπερυψωμένο "ασφαλές μονοπάτι", στην αρχή του οποίου υπάρχει μία μεγάλου μήκους κλίμακα, η οποία έχει περιστραφεί ως προς τον άξονα του κτιρίου και του δρόμου, προ-κειμένου να υποδεχτεί τον επισκέπτη από το χώρο στάθμευσης. Κατόπιν, ο επισκέπτης οδηγείται είτε στην κεντρική είσοδο των νέων γραφείων είτε στη συνέχεια του μονοπατιού, στο τέλος του οποίου είναι τα γραφεία του παλαιού κτιρίου. Ο εξωτερικός φωτισμός κατά μήκος των διαδρόμων λειτουργεί ως ένα είδος σηματοδότησης των εργαζομένων το βράδυ, ακολουθώντας τις χαράξεις του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Όσον αφορά στα υπάρχοντα κτίσματα, το φυλάκιο εισόδου κατασκευάστηκε εκ νέου, ενώ στο ηλεκτροστάσιο αναδιαμορφώθηκαν οι όψεις.