Το κτίριο αποτελεί μια σύνθεση από παλαιά και νέα τμήματα, τα οποία αποδίδουν πλέον ένα ενιαίο σύνολο με νέα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Σύγχρονες ιδιότητες αστικής οργάνωσης, βιοκλιματικού σχεδιασμού και αισθητικής των τελειωμάτων ορίζουν το σύνολο.
Η "απόσυρση" του τμήματος του κτιρίου αμέσως μετά την οικοδομική γραμμή της Αποστολοπούλου απέδωσε μια σημαντική "πλατεία" - είσοδο στο κτίριο και αναπνοή στην πόλη. Η ένταξη του κτιρίου στο διαμπερές οικόπεδο επιτυγχάνεται με την "πλατεία" - είσοδο από την οδό Αποστολοπούλου και με μια άλλη αντίστοιχη από την οδό Αδριανείου. Στον υφιστάμενο όγκο τεσσάρων ορόφων από οπλισμένο σκυρόδεμα προστίθεται κατ’ επέκταση στο βορειοδυτικό του άκρο νέος διώροφος όγκος από μεταλλικό φέροντα οργανισμό και στο νοτιανατολικό άκρο νέα ισόγεια πτέρυγα με μεταλλικό φέροντα οργανισμό, η οποία καλύπτεται από φυτεμένο δώμα και σαν τέτοια καθίσταται μέρος των διαμορφώσεων του περιβάλλοντος χώρου. Πέρα από τις ράμπες πρόσβασης στους χώρους στάθμευσης των υπογείων όλο το υπόλοιπο ισόγειο φυτεύεται. Ακόμη και οι πλάκες που οδηγούν στις εισόδους του κτιρίου από τις δυο οδούς αντιμετωπίζονται ως "ειρημένες" επί του πρασίνου. Μεγάλες επιφάνειες πρασίνου διαμορφώνονται καθ’ ύψος και ορίζουν διαφορετικές υψομετρικές σχέσεις στις όψεις του κτιρίου. Το παιχνίδι αυτό δομείται χιαστί και στην κάτοψη του περιβάλλοντος χώρου αποδίδοντας το σχήμα της πεταλούδας, που εντέλει ονοματίζει το κτίριο.
Οι νέες πτέρυγες ενοποιούνται λειτουργικά με το υφιστάμενο κτίριο. Η είσοδος τοποθετείται κεντρικά στο μέσον του κύριου όγκου και είναι διαμπερής, έτσι ώστε να είναι δυνατή η πρόσβαση και από την οδό Αποστολοπούλου και από την οδό Αδριανείου. Τα κλιμακοστάσια του υφιστάμενου όγκου διατηρούνται και προστίθεται και ένα τρίτο στην προσθήκη της δυτικής πτέρυγας.
Τα τέσσερα υπόγεια στάθμευσης διατηρούνται στη σημερινή τους μορφή και η πρόσβασή τους γίνεται από αντιδιαμετρικές ράμπες σε αμφότερα τα πρόσωπα του οικοπέδου.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ
Το κτίριο εδράζεται σε δυο ζώνες πρασίνου, που κλιμακώνονται από τα όρια του οικοπέδου έως το ύψος του ισογείου. Αυτές οι δύο ζώνες ορίζουν έναν υπαίθριο διάδρομο πρόσβασης, ο οποίος οδηγεί στην είσοδο των γραφείων, που βρίσκεται στο μέσον του κτιρίου. Αυτή η διαμόρφωση πετυχαίνει να καλύψει τμήμα του ισογείου, μειώνοντας την οπτική εντύπωση του ύψους του κτιρίου. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξισορροπείται η προσθήκη του ορόφου που αυξάνει το μέγιστο ύψος του κτιρίου, το οποίο πλέον δεν γίνεται αντιληπτό παρά μόνο όταν κανείς βρίσκεται αξονικά ή σχεδόν αξονικά στο οικόπεδο. Ταυτόχρονα, επιτυγχάνεται η διαμπερότητα του οικοπέδου, αντισταθμίζοντας την τοποθέτηση του κύριου όγκου του κτιρίου, που βρίσκεται κάθετα με την κίνηση πρόσβασης σε αυτό.
Οι είσοδοι του κτιρίου δείχνουν να απορροφούν τις επιφάνειες των σκληρών βατών δαπέδων, που με το σφηνοειδές τους σχήμα εισχωρούν σε αυτές. Οι σκληρές επιφάνειες των δαπέδων περιβάλλονται με φυτεύσεις, οι οποίες επεκτείνονται και πάνω στα δώματα των υπογείων, αλλά και των υπόλοιπων πτυχώσεων των επιπέδων, που σβήνουν ως την οδό Αποστολοπούλου. Από την άλλη πλευρά, στην οδό Αδριανείου, η πρόσβαση επιβάλλει τη δημιουργία αναβαθμών.
Και στα δυο τμήματα του ακαλύπτου, ως αρχή, υπάρχει η αντιπαράθεση δυο βασικών ποιοτήτων. Του πρασίνου και του αδρού οπλισμένου σκυροδέματος, είτε με τη μορφή των βατών δαπέδων, είτε με τη μορφή των ανεπίχριστων τοιχίων. Σ΄ αυτή τη λογική εντάσσεται και η ζώνη των τοίχων του ισογείου, οι οποίοι επενδύονται με πανέλα σκυροδέματος, προβάλλοντας ως συνέχεια των πτυχώσεων των διαμορφώσεων του περιβάλλοντος χώρου.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΚΕΛΥΦΟΥΣ
Το κέλυφος του κτιρίου αποτελείται από ένα σύστημα υαλοστασίου, το οποίο αναρτάται εξωτερικά και σε επαφή με το φέροντα οργανισμό του κτιρίου. Το υαλοστάσιο είναι πλήρως μονωμένο στα τμήματα όπου καλύπτει τις κολώνες και τα δοκάρια του κτιρίου.
Τα κρύσταλλα του υαλοστασίου είναι τριπλά και ενεργειακά, ώστε ο συντελεστής U να είναι ο χαμηλότερος δυνατός. Επιπλέον, σε απόσταση 80 cm από το υαλοστάσιο, βρίσκεται άλλο ένα πέτασμα σκίασης του υαλοστασίου, το οποίο διαχειρίζεται την πρόσπτωση των ηλιακών ακτίνων, χωρίς ταυτόχρονα να εμποδίζει τη θέαση του εξωτερικού περιβάλλοντος από το εσωτερικό.
Η κατασκευή του αποτελείται από μια μεταλλική υποδομή, που εξέχει με τη μορφή προβόλου από τον όγκο του κτιρίου. Η μεταλλική αυτή κατασκευή υποδέχεται έναν περιμετρικό διάδρομο επίσκεψης-συντήρησης από γραδελάδα και μια ζώνη μεταλλικών ζαρντινιέρων, που έρχονται σε επαφή με το γυάλινο κέλυφος. Το επίπεδο της γραδελάδας και των ζαρντινιέρων, είναι το ίδιο με την τελική στάθμη του δαπέδου των γραφείων, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η αίσθηση συνέχειας του εσωτερικού χώρου με τον εξωτερικό και εντάσσοντας με αυτόν τον τρόπο τη φύτευση στα στοιχεία εμπλουτισμού του εσωτερικού χώρου.
Αγάπανθοι, δεντρολίβανα και στίπες αναδύονται από το μεταλλικό δάπεδο του προβόλου και μια σειρά κάθετων, ειδικά σχεδιασμένων περσίδων από αλουμίνιο σκιάζουν το κτίριο σε επιλεγμένες περιοχές και το προστατεύουν από την ηλιακή ακτινοβολία τις πρωινές και απογευματινές ώρες. Τα στοιχεία αυτά αναπτύσσονται ως μια κυματιστή ακολουθία, που πυκνώνει και αραιώνει ανάλογα με τις ανάγκες σκίασης που προκύπτουν από την πορεία του ήλιου. Έτσι παίρνουν τη μορφή ενός κελύφους στοιχείων, που ανασηκώνονται-"αναριγούν" ανταποκρινόμενα στις συνθήκες του περιβάλλοντος.
Τα κατακόρυφα αυτά στοιχεία και οι οριζόντιες ζώνες των ορόφων, αποτελούν τα ελάχιστα αρχιτεκτονικά υλικά μιας αυστηρής, λιτής σύνθεσης των όψεων του κτιρίου, που μεταβάλλονται συνεχώς με το φως της ημέρας.
Τα κουφώματα καταλαμβάνουν όλο το διαθέσιμο ύψος των ανοιγμάτων καθώς και ο κάναβος του υαλοπετάσματος ταυτίζεται επίσης σε κατακόρυφη και οριζόντια διάταξη, με τα στοιχεία του εξωτερικού κελύφους. Τέλος, οι πλήρεις επιφάνειες των όψεων επενδύονται με φύλλα αλουμινίου σε γκρι ανοιχτή απόχρωση.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ
Οι κύριοι χώροι των γραφείων είναι ενιαίοι ή διαχωρισμένοι ανάλογα με τις απαιτήσεις του χρήστη. Η συνθήκη αυτή απαιτεί τη μέγιστη ευελιξία στη χρήση των υλικών, αλλά και στις μεθόδους μηχανολογικής υποστήριξης των χώρων. Αρχική παραδοχή για την εξυπηρέτηση της προαναφερόμενης συνθήκης αποτελεί η αυτονομία του κλιματισμού, καθώς και η δυνατότητα παροχής ισχυρών και ασθενών ρευμάτων σε κάθε δυνατό σημείο. Η αυτονομία του κλιματισμού επιτυγχάνεται με σύστημα VRV, του οποίου οι εσωτερικές μονάδες βρίσκονται μεταξύ πανέλων ψευδοροφής και οροφής και λειτουργούν με γραμμικά στόμια προσαγωγής και απαγωγής ανά ένα κάναβο υποστυλωμάτων, με δυνατότητα διάταξης δύο χώρων γραφείων ανά κάναβο. Ανά όροφο και σε δύο διακριτά διαμερίσματα χωρίζεται και το σύστημα παροχής νωπού αέρα, το οποίο διαχειρίζονται μονάδες αερισμού - εναλλάκτες θερμότητας τύπου VAM.
Η διαμόρφωση των δαπέδων ως υπερυψωμένα αναλαμβάνουν να ικανοποιούν τις ανωτέρω συνθήκες για τα ηλεκτρικά δίκτυα. Η επιφάνεια του δαπέδου αποτελείται από πλακίδια μοκέτας ώστε να εξασφαλίζεται σημαντικό τμήμα της απαιτούμενης ηχοαπορρόφησης.
Οι οροφές είναι ανοικτού τύπου με σκούρο χρώμα με εμφανείς τις, επίσης σκουρόχρωμες, μηχανολογικές εγκαταστάσεις, οι οποίες με τον τρόπο αυτό είναι άμεσα επισκέψιμες. Σε σημαντικά σημεία της κάτοψης και σε ποσοστό περίπου στο 65%-75% οι ψευδοροφές που αναρτώνται από την οροφή αποτελούνται από ηχοαπορροφητικά πανέλα PET, ανακυκλωμένου πλαστικού, σε υφή τσόχας και σε διάφορους χρωματισμούς.
Τα διαχωριστικά είναι χωρίς εμφανή σκελετό (frameless), με διπλά κρύσταλλα και διαμορφώνουν τα απαιτούμενα κλειστά τμήματα (αίθουσες συσκέψεων, telephonebooth κτλ.).
Στο σύνολο του κτιρίου ο φωτισμός είναι τεχνολογίας LED.
ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
Η βιοκλιματική διάσταση τόσο σε παθητικά συστήματα όσο και σε ενεργητικά κατέταξε το κτίριο στην κατηγορία Gold της ενεργειακής κατάταξης LEED.
Η εξοικονόμηση ενέργειας επιτυγχάνεται από τις παρακάτω προβλέψεις:
1. Επιτυγχάνεται μείωση στην κατανάλωση νερού άρδευσης περιβάλλοντος χώρου με την επανάχρηση ομβρίων υδάτων. Διαμορφώνεται δεξαμενή συλλογής των υδάτων, χωρητικότητας 100 m³.
2. Επιτυγχάνεται μείωση της κατανάλωσης νερού κατά 20% με τη χρήση υποδοχέων τύπου "WaterSense Label".
3. Οι αντλίες του πιεστικού ύδρευσης και του πιεστικού άδρευσης είναι τύπου inverter.
4. Τα κλιματιστικά μηχανήματα VRV είναι τύπου inverter.
5. Η προσαγωγή νωπού αέρα στους χώρους και η απόρριψη αέρα από τους χώρους διασταυρώνονται στις μονάδες αερισμού - εναλλάκτες θερμότητας τύπου VAM για την ανάκτηση της θερμότητας του απορριπτόμενου αέρα.
6. Γίνεται παρακολούθηση της ποιότητας του παρεχόμενου στο κτίριο εξωτερικού αέρα ώστε να εξασφαλίζεται η παροχή σχεδιασμού σύμφωνα με το πρότυπο ASHRAE 62.1 – 2010.
7. Εγκαθίστανται διατάξεις inverter στους ανεμιστήρες προσαγωγής και απόρριψης αέρα.
8. Εγκαθίστανται μετρητές κατανάλωσης ποσίμου νερού με σύνδεση στο δίκτυο κεντρικού συστήματος ελέγχου του κτιρίου (BMS) για καταγραφή των μετρήσεων κρύου και ζεστού νερού χρήσεως.
9. Εγκαθίστανται μετρητές για όλες τις πηγές ενέργειας στο κτίριο για την καταγραφή της κατανάλωσης.
10. Χρησιμοποιούνται αντλία θερμότητας και ηλιακοί συλλέκτες για τη μείωση του ενεργειακού κόστους παραγωγής ζεστού νερού χρήσεως.
11. Γίνεται παρακολούθηση επιπέδων CO₂ στους χώρους για την αυξομείωση της ποσότητας του νωπού αέρα σύμφωνα με την παρουσία ατόμων στο χώρο.
12. Επιτυγχάνεται εξοικονόμηση στην ηλεκτρική ενέργεια με την χρήση πυκνωτών αντιστάθμισης.
Ενδεικτικά, οι καταναλώσεις έχουν ως εξής:
• Φωτισμός: 3.70 KW (8.5W/m2)
• Ρευματοδότες: 15.60 KW (35W/m2)
• Ρευματοδότες UPS: 15.00 KVA (35W/m2)
• Κλιματισμός: 8.60 KW (19.5W/m2)
Οι φυτεύσεις επεκτείνονται και πάνω στα δώματα των υπογείων –στο επίπεδο του ισογείου– αλλά και πάνω στο δώμα του κτιρίου. Το 70% του δώματος είναι φυτεμένο και το υπόλοιπο αντιστοιχεί στους χώρους των εξωτερικών Η/Μ εγκαταστάσεων.

Η Ιόλη Τριποδάκη είναι αρχιτέκτονας και ιδρύτρια του Ioli Tripodakis Architecture | Lighting, με εξειδίκευση στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και τον αρχιτεκτονικό φωτισμό. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου MSc Light & Lighting από το πανεπιστήμιο UCL του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου αποφοίτησε πρώτη στην τάξη της και προτάθηκε για το Lightmongers Award 2024, καθώς και Διπλώματος Αρχιτεκτονικής (MArch) από το Πολυτεχνείο Κρήτης.
Η πρακτική της επικεντρώνεται στον σχεδιασμό χώρων που συνδυάζουν διαχρονικές αρχιτεκτονικές αρχές με σύγχρονες τεχνικές φωτισμού, με στόχο την υψηλή λειτουργικότητα και ποιοτική εμπειρία του χρήστη. Έχει ολοκληρώσει έργα κατοικίας, φιλοξενίας και χώρων εργασίας, με σημαντικές διακρίσεις όπως τα Nesea Boutique Apartments στην Ύδρα (φιναλίστ στα DOMa Greek Architecture Awards 2019) και έναν χώρο γραφείων βραβευμένο με το BIG SEE Interior Design Award 2023. Διαθέτει εμπειρία σε όλα τα στάδια της μελέτης εξασφαλίζοντας ακρίβεια, συνοχή και υψηλή ποιότητα σε κάθε στάδιο υλοποίησης.
Η αρχιτεκτονική της φιλοσοφία αντλεί έμπνευση από τη σχέση ανθρώπου–περιβάλλοντος και την παρατήρηση του φυσικού τοπίου, στοιχεία που ενισχύουν την ευαισθησία και την καθαρότητα της συνθετικής της προσέγγισης.

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Πρωτεύουσα σημασία στην ορθή λειτουργία μιας πισίνας κατέχει η διασφάλιση της υγιεινής του νερού, η διατήρηση της θερμοκρασίας του νερού σε σταθερά επίπεδα ανάλογα με τη χρήση και η εξασφάλιση της ποιότητας του ατμοσφαιρικού αέρα στις περιπτώσεις των εσωτερικών εγκαταστάσεων. Οι παραπάνω απαιτήσεις αφορούν στο σύνολο των κολυμβητικών δεξαμενών, ανεξάρτητα από την κατηγορία στην οποία ανήκουν, και υλοποιούνται με τη βοήθεια της μηχανολογικής και υδραυλικής εγκατάστασης που συνοδεύει την κατασκευή μιας πισίνας.
Η επιλογή του κατάλληλου ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πισίνας, η σωστή τοποθέτησή του και η τακτική συντήρησή του παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη των παραπάνω στόχων.

Στις δύο ανεξάρτητες κατοικίες στη Νάξο, η πρόσβαση γίνεται με μία κοινή ενδιάμεση και ανοιχτή πορεία, που συνδέει τις υπαίθριες αυλές. Κάθε κατοικία αποτελείται από ενιαίο χώρο καθιστικού και κουζίνας με άμεση πρόσβαση στον μπροστινό υπαίθριο χώρο, ο οποίος φιλοξενεί τα υπαίθρια καθιστικά και καταλήγει στην πισίνα.
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Βουμβάκης

Σε αυτόν τον παιδικό σταθμό στο Βόλο προκειμένου να προστατευτούν τα παιδιά από τις καιρικές συνθήκες κατασκευάστηκε μία περγοτέντα. Πρόκειται για μια ανοιγοκλειόμενη τέντα – πέργκολα, σχεδιασμένη να προστατεύει τον υπαίθριο χώρο από τις ακτίνες του ηλίου, τη βροχή και τον άνεμο εξαιτίας της ειδικής κατασκευής της και να προσφέρει έτσι επαρκή σκίαση για το παιχνίδι των παιδιών. Ανοίγει σε μερικά λεπτά και λειτουργεί μόνο ηλεκτρικά. Το ύφασμα που χρησιμοποιείται είναι blackout PVC με εσωτερικό φιλμ που απωθεί τις ακτίνες του ηλίου και τις υψηλές θερμοκρασίες και έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.
Φωτογραφίες: Mike Vinton

Στη συγκεκριμένη κατοικία εκτός από την πλαστική αντιμετώπιση του μεσότοιχου, ο στόχος της αρχιτεκτονικής συνύπαρξής της στο ιστορικό αυτό περιβάλλον οδήγησε τους μελετητές να επιλέξουν και να σχεδιάσουν σε ένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "εκλεπτυσμένη νεωτερικότητα" , το οποίο θα διαπερνούσε το κτίριο εσωτερικά, εξωτερικά και στους ενδιάμεσους χώρους. Σε αυτή τη λογική σχεδιάστηκαν οι σύνθετοι ξύλινοι δοκοί και πεσσοί της στέγης με τελική επικάλυψη τιτανιούχου ψευδάργυρου.
Φωτογραφίες: Γιάννης Λουκής, Δημήτρης Καλαπόδας

Ο ενοποιημένος χώρος της τραπεζαρίας και της κουζίνας οριοθετείται με τη διαφοροποίηση του δαπέδου όσον αφορά στο υλικό, αλλά κυρίως με την κατασκευή ενός συρόμενου γυάλινου διαχωριστικού, που επιτρέπει την οπτική επαφή ανάμεσα στους δύο χώρους. Με αυτόν τον τρόπο, το φυσικό φως διαχέεται ανεμπόδιστα και στους δύο χώρους, στοιχείο απαραίτητο για το φυσικό φωτισμό των ιδιωτικών χώρων των διαμερισμάτων, καθώς δεν διαθέτουν ανοίγματα, λόγω των υψομετρικών διαφορών του οικοπέδου.
Φωτογραφίες: Nikos Vavdinoudis – Christos Dimitriou / Studiovd.gr

Το καινοτόμο στοιχείο αυτής της μονοκατοικίας είναι αναμφισβήτητα η εν προβόλω πισίνα της. Πρόκειται για ένα υδάτινο στοιχείο σχήματος ανάποδης πυραμίδας με συνολική επιφάνεια κατασκευής 89 m². Ο όγκος του νερού που καλείται να στηρίξει είναι 113 m³, με βάθος που κυμαίνεται μεταξύ 40 cm και 2,5 m.
Η επίλυση του φορέα της πισίνας αποτέλεσε συνδυαστική προσπάθεια μηνών μεταξύ της αρχιτεκτονικής και στατικής ομάδας. Η λύση στηρίχτηκε σε τρεις βασικές αρχές. Η πρώτη είναι ότι έπρεπε να υπάρχει επαρκές αντίβαρο επάνω στο κατά 25% επικλινές οικόπεδο, στο οποίο εδράζεται το κτίριο. Κατά συνέπεια χρησιμοποιείται ραντιέ πάχους 85 cm σε συνδυασμό με κάθετα τοιχεία πάχους 60 cm στην πίσω έδραση του προβόλου. Το δεύτερο στοιχείο είναι η μείωση του πάχους πλάκας της πισίνας, το οποίο ξεκινάει στην ακμή από 30 cm και καταλήγει στην εδραίωσή της στα 50 cm. Η τελευταία αλλά σημαντικότερη παράμετρος είναι η ανάρτηση της αναγκαστικά εμφανούς από την κάτω πλευρά ανάποδης πυραμίδας, από τρία υψίκορμά αντεστραμμένα δοκάρια κυμαινόμενου ύψους, το οποίο συναρμόζει με τον τελικά διαμορφωμένο πάτο. Το μεγαλύτερο άνοιγμα της είναι ακριβώς 7 m σε οριζόντια προβολή ή 7,80 m σε διαγώνια έκταση, με την τριγωνική ζώνη υπερχείλισης στα άκρα. Η στατική επίλυση των πλακών έγινε με επίπεδες περιμετρικά εδραζόμενες κεκλιμένες πλάκες με τη μέθοδο Marcus και επιπροσθέτως ανεξάρτητος έλεγχος με πεπερασμένα στοιχεία.

Η μελέτη αφορά τη δημιουργία μίας κατοικίας στην Κέα, που σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εντάσσεται στις γραμμές του τοπίου και ταυτοχρόνως να τηρούνται οι αυστηροί πολεοδομικοί όροι, οι οποίοι καθόρισαν πολλές σχεδιαστικές αποφάσεις.
H είσοδος στο οικόπεδο γίνεται από τη νοτιοδυτική πλευρά. Η σύνθεση αποτελείται από δύο κτιριακούς όγκους, η ανάπτυξη των οποίων γίνεται σε ισόγεια στάθμη με μικρή υψομετρική διαφορά. Πέτρινα συμπαγή τοιχία οριοθετούν τη σύνθεση, ενώ ταυτόχρονα προστατεύουν την κατοικία και τη ζωή σε αυτή, ως ανεμοθραύστες για το βορινό άνεμο. Πλάκες από εμφανές σκυρόδεμα σφηνώνουν στα τοιχία, ενώ τα μεγάλα ενιαία ανοίγματα στη δυτική όψη δημιουργούν μια οπτική σύνδεση του εσωτερικού με το τοπίο. Η θέα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κτιρίου, ενισχύοντας την άρρηκτη σχέση του αρχιτεκτονήματος με τον τόπο.
Ο πρώτος κτιριακός όγκος, χωροθετημένος ψηλότερα από την υπόλοιπη σύνθεση, στεγάζει τους κοινόχρηστους χώρους της κατοικίας. Η πρόσβαση σε αυτόν αποτελεί και την κεντρική είσοδο στο κτίριο, διασχίζοντας τον υπαίθριο χώρο καθιστικού που αποτελεί και τον βασικό χώρο υπαίθριας εκτόνωσης της κατοικίας. Επιχειρείται η μέγιστη δυνατή εκμετάλλευση των υπαίθριων χώρων της κατοικίας, καθώς και η σύνδεση και ενοποίησή τους σε όλες τις στάθμες που συναντώνται, με σκοπό να λειτουργούν ως εκτόνωση των εσωτερικών χώρων και ως ένας ενιαίος εξωτερικός χώρος.
Για να αποφευχθεί η δημιουργία υπόσκαφου κτίσματος, ακολουθείται η λογική του παραδοσιακού τζιώτικου ̎κουτούντο̎ αφήνοντας στο πίσω μέρος του κτιρίου, στην ανατολική πλευρά του, ένα επίμηκες χωνί φωτισμού. Μέρος του φυσικού βράχου διατηρείται κατά την εκσκαφή, ώστε από τα μεγάλα ανοίγματα των εσωτερικών χώρων να προσφέρεται μια αίσθηση ενότητας με τα φυσικά στοιχεία του οικοπέδου, καθώς και φυσικός φωτισμός και δροσισμός στο εσωτερικό. Κατά τη διάρκεια της ημέρας και με την κίνηση του ήλιου, δημιουργούνται έντονες φωτοσκιάσεις πάνω στον άγρια λαξευμένο βράχο, αποκαλύπτοντας τη σκηνογραφική διάθεση κατά το σχεδιασμό αυτού του χώρου, γεγονός που εντείνεται κατά τη διάρκεια της νύχτας με τον τεχνητό φωτισμό που επιλέχθηκε και τοποθετήθηκε στοχευμένα.

Εναρκτήρια ιδέα του σχεδιασμού ήταν πρωτίστως η αισθητική αναβάθμιση της κατοικίας και ταυτόχρονα η λειτουργική επαναξιοποίηση του χώρου στις νέες απαιτήσεις των χρηστών. Πρόκειται για ισόγεια κατοικία, με υπόγειο, συνολικής επιφάνειας 186 m², στα νότια προάστια της Αθήνας, το Ελληνικό, μέσα σε συγκρότημα τεσσάρων blocks πολυκατοικιών, έτους κατασκευής 2004. Η ιδιαιτερότητα των νέων χρηστών του χώρου οδήγησε σε συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές λύσεις αναφορικά με τη διάταξη της κάτοψης, καθώς εκείνη αρχικώς διαμορφωνόταν με 3 υπνοδωμάτια και με κενό στο δάπεδο που συνέδεε τον ισόγειο χώρο της κατοικίας με τον υπόγειο. Η κατοικία ήταν αρχικά ατελείωτη και έγινε πλήρης επανασχεδιασμός, διατηρώντας, ως επί των πλείστον, τις θέσεις των υδραυλικών εγκαταστάσεων με μικρομεταβολές.
Ο νέος κάτοικος του ακινήτου, ερχόμενος μόνιμα να εγκατασταθεί στη γενέτειρα χώρα του, από τις ΗΠΑ, μαζί με το συνεργάτη του, είχε στις αποσκευές του, εκτός από προσωπικά αντικείμενα, και ένα ολόκληρο private theater, καθώς πρόκειται για τον "father of home theater" όπως αποκαλούν τα περιοδικά της Νέας Υόρκης το σχεδιαστή και σκηνοθέτη Theo Kalomirakis, το οποίο έπρεπε να επανεγκαταστήσει τώρα στη νέα κατοικία.
Αποφασίστηκε αρχικά η τρύπα του ισογείου να κλειστεί και έτσι διαμορφώθηκαν 2 ανεξάρτητοι λειτουργικά χώροι, ένας ισόγειος, που θα φιλοξενούσε την κύρια κατοικία και ένας υπόγειος ο οποίος θα φιλοξενούσε κινηματογράφο και ξενώνα. Στο ισόγειο τα υπνοδωμάτια έγιναν δύο, καθώς δεν υπήρξε ανάγκη για τρίτο, και ενοποιήθηκαν τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά η κουζίνα με τη νέα τραπεζαρία και το καθιστικό. Τα δυο λουτρά αρχικώς μεγάλωσαν σε διαστάσεις και δημιουργήθηκε ταυτόχρονα μια κατασκευή για τη φιλοξενία πλυντηρίου/στεγνωτηρίου η οποία εξωτερικά παραμένει κρυφή. Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού λήφθηκαν υπόψη τα έπιπλα των νέων χρηστών που μεταφέρθηκαν από το εξωτερικό καθώς και το πιάνο με ουρά που τοποθετήθηκε δίπλα στο ήδη υπάρχον τζάκι του σπιτιού, στην είσοδο της κατοικίας.
Η τεράστια συλλογή ταινιών του Θεόδωρου Καλομοιράκη οδήγησε στην ανάγκη για το σχεδιασμού αρκετών χώρων αποθήκευσης, φανερών ή κρυφών, καθώς και στο σχεδιασμό
-κεντρικό θέμα του ισογείου- της τρίπλευρης βιβλιοθήκης-ραφιέρας με κύριο χαρακτηριστικό της, τις εμφατικά ανάγλυφες κατακόρυφες γραμμές. Στόχος ήταν να μη γίνει εμφανής από τον κάτοικο και τον επισκέπτη η ογκώδης κολώνα του κτιρίου που καλύπτει η ξύλινη κατασκευή, η οποία φέρει εκτός από ράφια και γυάλινα πορτάκια, κατακόρυφο κρυφό φωτισμό.
Η κατοικία από όλα τα υπόλοιπα διαμερίσματα του block, διατηρεί αποκλειστική χρήση σε δικό της κήπο συνολικής έκτασης 470 m². Για το λόγο αυτό, μέρος του κήπου, εφόσον αναβαθμίστηκε αισθητικά και φυτοτεχνικά, αξιοποιήθηκε λειτουργικά με τη δημιουργία δεύτερου κινηματογράφου ανοιχτού (open air cinema) ώστε να φιλοξενεί κόσμο κατά τους θερινούς μήνες.
Ο εσωτερικός κινηματογράφος του υπογείου είναι μόλις 26 m² με 6 θέσεις διατεταγμένες ανά τρεις σε δύο σειρές. Συνολικά το εμβαδόν του υπογείου είναι 64 m² . Ο κινηματογράφος σχεδιάστηκε εξαρχής με ξύλινο σκελετό και τοίχους πλήρωσης από κόντρα πλακέ, όμοια με τον τρόπο που κατασκευάζονται οι κινηματογράφοι στις ΗΠΑ. Όλα τα μηχανήματα που ήρθαν από το εξωτερικό είναι πλήρως ενσωματωμένα στο σώμα του νέου τοίχου του κινηματογράφου και πρόκληση για το σχεδιασμό υπήρξε η απαίτηση όλα όσα έρθουν από το εξωτερικό, να συνταιριάσουν αρμονικά με το νέο σχεδιασμό που έγινε στην Ελλάδα. Στο υπόγειο, εκτός από το κεντρικό θέμα του που είναι ο κινηματογράφος, υπάρχει επίσης wc και δυνατότητα φιλοξενίας ενός ζευγαριού. Το χρώμα που κυριαρχεί είναι το γκρι, ενώ μέσα στον κινηματογράφο, εκτός από την κόκκινη κουρτίνα του προσκηνίου και τις δερμάτινες κόκκινες καρέκλες, ο χρωματισμός προέρχεται κυρίως από τα φώτα οροφής και τα led των τοίχων που αλλάζουν εναλλάξ χρωματισμούς με διάφορες "σκηνές" φωταγώγησης.